Tego nie da się opowiedzieć ,trzeba tu przyjechać. Rozumiem już ,dlaczego ludzie ,którzy się tu urodzili i wychowali ,a po wojnie zmuszeni byli go opuścić, nie mogą o Lwowie zapomnieć. Rozumiem ten wyraz oczu opowiadajacych ,tą tęsknotę. To miasto zapada w duszę ,odciska piętno i powala na kolana. Uwielbiam Paryż ,lubię Pragę. Ale to Lwów sprawia ,że po jednym dniu mogłabym spakować manele i natychmiast tu zamieszakć. I to mimo tego ,że miasto nie jest najczystsze ,pomimo dziur na ulicy wielkości leju po bombie, pomimo tego ,że jak chcesz przejść przez jezdnię ,to polecam sprintem, pomimo tego ,że jak przejeżdża tramwaj na ulicy to w mieszkaniu dosłownie wszystko podskakuje. Tu jest coś ,czego nie ma gdzie indziej. Nawet nie wiem ,czy zdjęcia są w stanie oddać to ,co chcę przekazać . Architektura ....ech nie da się opowiedzieć:) Pokażę Wam ,to co zdołam. Dziś bramy. Mam manię bram:) A tu każda brama to inna historia.
