O szyciu dla siebie. Tak dla odmiany.

W końcu to podobno blog o szyciu :)
Przejrzałam ostatnio swoją szafę i się lekko załamałam. A nawet cięzko. Nie mam w czym chodzić!!!
Więc postanowiłam odmienić ciężki los mojej szafy ( musi znosić moje co poranne wzdycha i i złożeczenie, że nie mam w czym chodzić :). Najpierw poszalałam u Maryś, potem w sklepach z materiałami. I w wielkim kartonie ,w którym mam własnie masę rzeczy do przerobienia. Mam taką kochaną ciocię w Amełyce, która zbiera mi rózne rzeczy i wysyła. Do szycia oczywiście. Kiedyś o tym napiszę,bo to się na osobny post nadaje ,co można na garazowych wyprzedażach za 1$ kupić.
Ale do rzeczy. W ostatniej paczce była spódnica maxi z przepięknego szantungu w kolorze spatynowanego złota. Nie wiem czy jest taki kolor ,ale mi nic innego na okreslenie nie przychodzi do głowy. Ewentualnie złota musztarda. Najważniejsze ,że i kolor i materiał boski. Do tej pory nie miałam nic z jedwabiu , zatem postanowiłam poczuć się jak hurysa.
Żałuję tylko ,ze nie zrobiłam zdjęcia spódnicy przed pociachaniem jej, ale od razu polecialam do maszyny. Spódnica była z 6 klinów ,wychodziło półkole. W każdym razie ,ze spódnicy roz 34 wyszła sukienka roz 42. I to jeszcze w miarę luźna. Wykrój robiłam sama ,ameryki drugi raz nie odkryłam, założeniem był fason jak w latach 70 tych . Pudełkowaty z pęknięciem na dekolcie. Rękawy długie i na plecach zamek kryty.
Z tym szyciem to u mnie taki mus . Bozia wzrostu dała 180 cm ,a zapomniała pouczyć koncerny odzieżowe ,że tacy ludzie istnieją. W efekcie zawsze mam za krótkie rękawy i talię na wysokości biustu. Jak znajdę coś w sklepie ,to tylko w jakiś drogich firmach, inne nie przewidują wzrostu powyżej 175 cm . Więc z reguły omijam sklepy ,po co się wkurzać.
Po czym wlazłam na sklep internetowy i spłukalam się na przecudną, boską dzianinę dresową ze srebrną nitką. Szaleństwo! I od razu uszyłam dwie sukienki. Tym razem też zmajstrowałam je sama. A wenę miałam niczym Picasso, bo dwie uszyłam jednego wieczoru. Co prawda ledwo dziś na oczy patrzę i wyglądam jak zmora, więc zdjęcia na mnie nie będzie. Muszę się zregenerować ,ufryzować i trzasnę wtedy zdjątka z rąsi. Tak zwane "samojebki.". To dziecko mnie pouczyło ,że tak to się zjawisko nazywa. Może nawet zrobię dziubek i wsiądę do windy jakiejś osiedlowej . Ponoć to modne wśród celebrytów naszych rodzimych. Samojebki w windzie.
Obie sukienki są na bazie reglanowego rękawa,bo takie wręcz uwielbiam. Pierwsza jest prosta w kroju z lekkim przewężeniem w talii, kieszeniemi ukrytymi w bocznym szwie , i takim czymś odcinającym ,żeby coś się "działo". Druga dość mocno rozszerzana ku dołowi ,ale na samym dole weszły zaszewki klinowe,które zebrały dół ,tworząc zarys bombki. Obie surowo wykończone ,bo strasznie mi się podobała ta spodnia pętelka. Wykończenia obszyłam zygzakiem ,nicią w koloże dzianiny ,żeby się nie siepały. I oto efekt:
Smacznego:))